РускІя Дзяђчыны Ламаюць ТалІбам Носы

   Рухаѓ наперад вораг паліцы...
   Дзеѓкі нясуць ведай перамогі,
   Сустрэняць талібаѓ у штыкі!
   Скуру свіную ѓп'юцца,
   Будзе зрынуты вораг у крах...
   Дзяѓчыны босыя б'юцца,
   Моц прыгажунь кулак!
   І ваяѓніца як возьме і лупне, ужыѓшы ѓ баі пунсовы сасок грудзей.
   І гэта скажам так - вельмі нават выдатна!
   Прыгожая дзяѓчынка - рудай масці. А яна кахае мужчын. Асабліва мовай працаваць, з тым пульсавалымі, нефрытавымі стрыжнямі.
   Гэта вялікі смак і задавальненне!
   Вось Ганна ѓзяла і зароѓ ва ѓсю глотку:
   - Дадзены загад зраѓняць з зямлёй аул,
   Залпы "Града" разбураюць горы...
   Фюрэр з бізуном на Афган падзьмуѓ,
   І пакінем да чорта размовы!
   І дзяѓчынка як возьме і засмяецца. І яе смех нібы перазвон званочкаѓ.
   Дзяѓчаты поѓныя рызыкі. Вось Мальвіна таксама б'ецца. Зразумела дзяѓчынка не супраць прымяніць і пунсовы сасок грудзей. І пры гэтым прыгажуня яшчэ і спявае
   А здарылася ж такое -
   Што салдацік не прасіѓ!
   Накацілася племя злое,
   Шмат пякельных, цёмных сіл!
   Чэрці чорныя - нахабнікі,
   Вырваліся з дрыгвы гэтай!
   Вось у руках у іх кінжалы-
   Песні выццё - не салавей!
   Кулямёт разбураѓ пяхоту-
   Дым разламаных марцір!
   Паклалі зараз роту,
   Не дапамог бронь кірасір!
   Гінуць зграі няма палявання,
   Пекла паверце не курорт!
   А снарады разбураюць дзоты,
   Іх арханёл зверху б'е!
   Нячысцікі разам з піскам у норы,
 
   Мы іх напалмам з шэрай пячэм!
   Нават плавяцца і горы,
   Вынішчаны ѓсё вакол!
   Але не трэба думаць проста,
   Што супернік як вада!
   Велікан вяршыня росту,
   Цар Сусвету Сатана!
   Вось дыханне яго полымя,
   У раз згарае херувім!
   І ѓпаѓ Бог сцяг,
   Але мы верым, пераможам!
   Адышлі на груд трошкі-
   І давай хрысціцца мы!
   Пакрэкталі на дарожку,
   Бога мудрага сыны!
   І бяжым зараз у атаку,
   Крыку ѓра, грымот гром!
   Колькі чуваць, праѓда, мату,
   Але чарцям кают - разгром!